هر چند تفسیر علمی، از گذشته در تفاسیر اندیشمندانی مانند غزالی، فخر رازی و بیضاوی و غیره مورد استفاده بود، امّا گستره آن را بیش­تر می­توان در عصر حاضر، به ویژه با پیشرفت علوم و تکنولوژی و ایجاد شبهاتی از قبیل تعارض علم و دین جستجو کرد. دیدگاه­های مختلفی درباره روش تفسیر علمی مطرح است. از جمله برخی از صاحب­نظران، وجود هرگونه اشارات علمی در قرآن کریم را از اساس منکر شده و معتقدند که نباید آیات را براساس یافته­های علمی تفسیر کرد. این گروه، برای اثبات نظریه خود به دو نظریه «عرفی بودن زبان قرآن» و «تأثیرپذیری قرآن از فرهنگ زمانه»، استناد می­کنند. مطالعه حاضر با روش توصیفی-تحلیلی، درصدد نقد دیدگاه مذکور است. بررسی­ها نشان می­دهد که هر چند قرآن کریم به زبان عرب نازل شده است، اما آموزه­های آن منحصر به عصر نزول نیست و ابعاد مختلف اعجاز علمی قرآن، در سال­های اخیر و با توجه به پیشرفت­های تکنولوژی، کشف شده است. همچنین، تأثیرپذیری قرآن کریم از فرهنگ زمانه، نادرست است. چرا که قرآن با بسیاری از نمادهای فرهنگ­ رایج زمان خود به مخالفت برخاسته و آن‌ها را حذف یا اصلاح کرده است.