هدف: امروزه جهت ترمیم و پزشکی بازساختی بسیاری از ارگان‌ها، از بافت‌های سلول‌زدایی شده‌ی حیوانات یا جسد استفاده می‌شود. از مسائل مهم در کاربرد این بافت‌ها، مشروعیت پیوند ‌آنها به انسان می‌باشد. این موضوع از عناوین ثانویه و موضوعات مستحدثه است که می‌تواند بر بسیاری از فعالیت‌های نوظهور در مهندسی بافت موثر واقع گردد. پیرامون حکم شرعی استفاده از بافت‌های سلول‌زدایی شده برخی از حیوانات (خواه حلال گوشت و یا حرام گوشت) و بایدها و نبایدهای فقهی آن اثر مستقلی انجام نشده و اثر حاضر درصدد است تا از نظر نصوص دینی و منابع فقهی، اسلامی این مسئله را مورد مداقه قرار دهد.
مواد و روش‌ها: این پژوهش با روش توصیفی-تحلیلی و با استفاده از ابزار کتابخانه‌ای و مرور مقالات و کتب معتبر علمی و اسلامی صورت پذیرفته است تا بتوان دیدگاه‌های فقهی و شرعی معتبر در خصوص بافت‌های سلول‌زدایی شده از منابع حیوانی و جسد انسانی در ترمیم بافت استخراج و جمع بندی نمود.
یافته ها: یافته‌ها حاصل از این اثر نشان می‌دهد که در جواز استفاده و بکارگیری بافت‌های سلول‌زدایی شده؛ منع شرعی وجود ندارد و از آنجایی که ادله و قواعدی مانند؛ اضطرار، لاحرج، اباحه و برائت وهمچنین ادله عقلی کافی بر استفاده از این نوع بافت‌ها جهت تسریع در بهبود بیماری‌های قلبی-عروقی، پوستی، ارتوپدی و.... می‌تواند راهگشای محققان، پژوهشگران و فعالان حوزه درمان باشد.
نتیجه گیری:  در درمان و مراحل وابسته به آن؛ چنانچه دارو و یا روش حلال وجود نداشته باشد و یا شیوه حلال اثربخشی لازم را نداشته باشد؛ به منظور جلوگیری از هرگونه ضرر غیر قابل جبران؛ می‌توان درمان به حرام را جایگزین حلال نمود. بافت‌های سلول‌زدایی شده چنان چه حتی از حیوانات حرام گوشت باشند زیر به دلیل اضطرار در قواعدی که در متن به آنان اشاره شد می‌تواند در درمان مورد استفاده قرار گیرد و از نظر شرعی استعمال آن بلامانع است.