خشونت‌ جنسی در زمره‌ی اشکال نقض حقوق بشر و از شایع‌ترین مصادیق جرایم علیه زنان است که به‌عنوان یکی از معضل‌های عمده‌ی فرهنگی، اجتماعی، اقتصادی و سیاسی جوامع به‌شمار می‌آید. افزایش وقوع این‌ پدیده شوم و تنوع آن از یک سو و وجود موانع و چالش‌های اساسی پیش‌ روی زنان قربانی خشونت جنسی در احقاق حقوق خود از سوی دیگر، نظام‌‌های حقوقی دنیا را بر آن داشته است که برای مقابله با این روند صعودی و کاهش آن، واکنش‌های گوناگونی از خود نشان دهند؛ یکی از‌ معمول‌ترین واکنش‌ها در حقوق کیفری ایران می‌تواند وضع قوانین و مقرّرات جزایی کارآمد ‌باشد. بدیهی است دست‌یابی به این هدف جز در پرتو بازنگری، اصلاح و تعدیل قوانین از طریق شناخت و مقایسه با سایر نظام‌های کیفری پیش‌گام در عرصه‌ی مبارزه با جرایم جنسی و الگوبرداری از نقاط قوت حقوقی و راه‌کارهای سازنده مشرط به داشتن تناسب لازم با اصول و ارزش‌های فرهنگی و اجتماعی مورد قبول جامعه و کنار گذاشتن نقاط ضعف، میسر نیست. نتایج نشان می‌دهد که قرآن کریم در هیچ موردی خشونت جنسی علیه زنان را تأیید نکرده، بلکه در موارد متعدد، با لحنی تند آن را سرزنش و محکوم نموده‌است. تنها موردی که در نگاه نخست ممکن است شاهدی بر تأیید خشونت قلمداد گردد، آیه نشوز است که در محور دوم مورد بحث قرار گرفته‌است. با تأمل دقیق‌تر در شرایط و جوانب تجویز ضرب زن ناشزه در آیه مذکور، مشخص گردید که این تجویز از باب خشونت جنسی علیه زن نیست، بلکه از باب مجازات قانونی است که شوهر نه به عنوان شوهر، بلکه به عنوان مجری قانون در صورت وجود شرایط خاص، آن را اعمال، و نشوز زن را با کمترین هزینه برطرف می‌کند، ولی در صورت نبودن هر یک از شرایط، اقدام شوهر در این زمینه، حرام و جرم تلقی می‌گردد و یا حتی ممکن است پیگرد قانونی در پی داشته باشد.