هدف: اختلال وسواسی-جبری اختلالی دارای شیوع فراوان است که رنج زیادی چه برای فرد مبتلا و چه اطرافیان وی ایجاد می‌کند. هدف از پژوهش حاضر مقایسه رفتاردرمانی دیالکتیک و درمان شناختی رفتاری بر نشخوار فکری و احساس گناه در افراد مبتلا به اختلال وسواسی – جبری بود.
مواد و روش‌ها: پژوهش حاضر با طرح نیمه آزمایشی با گروه آزمایش و کنترل بود. جامعه آماری پژوهش را مراجعه‌کنندگان به مرکز روان‌شناختی آرتیمان شهر مشهد در سال 1401 که تشخیص اختلال وسواسی-جبری را دریافت کرده‌اند، تشکیل می‌داد. نمونه پژوهش شامل 45 نفر بود که به صورت هدفمند انتخاب شده بودند و به صورت تصادفی به سه گروه رفتاردرمانی دیالکتیک (15 نفر)، درمان شناختی رفتاری (15 نفر) و گروه گواه (15 نفر) تقسیم شدند. ابزارهای مورد استفاده شامل مصاحبه بالینی ساختارمند جهت تشخیص اختلال وسواسی-جبری، پرسشنامه سبک پاسخ‌دهی نشخوار فکری و پرسشنامه احساس گناه کوگلز و جونز اخذ شد. مداخله به‌صورت گروهی در طی 11 جلسه هفتگی به مدت 90 دقیقه برگزار شد.
یافته‌ها: نتایج حاصل از تجزیه‌وتحلیل داده‌ها نشان داد هر دو درمان رفتاردرمانی دیالکتیک و درمان شناختی رفتاری در کاهش احساس گناه (p < 0.001) و نشخوار فکری (p < 0.001) اثربخش هستند. نتایج مقایسه اثربخشی دو درمان نشان داد که درمان شناختی رفتاری نسبت به رفتاردرمانی دیالکتیکی اثربخش‌تر است (p < 0.001).
نتیجه‌گیری: این نتایج بیانگر کاربرد درمان شناختی رفتاری و رفتاردرمانی دیالکتیکی در کار با بیماران دارای اختلال وسواسی-جبری است و هر دو درمان به عنوان مداخلاتی که مبتنی بر شواهد هستند برای کار با افرادی که مبتلا به اختلال وسواسی-جبری هستند، نویدبخش است.