هدف: پژوهش حاضر به بررسی فضاهای ذهنی و روانی مطرح در زبانشناسی شناختی براساس چارچوب نظریه ی فوکونیر در دعای ابوحمزه ی ثمالی پرداخته است.
مواد و روش:  روش انجام پژوهش تحلیلی ـ توصیفی است. داده ها به شیوه ی کتابخانه ای و به کمک فیش برداری جمع آوری شدند. سپس برای بررسی، تعدادی از دعاها که حاوی فضاهای ذهنی بودند انتخاب شدند.
یافته ها: با تحلیل شناختی آن ها مشخص گردید که این نوع گفتمان (مذهبی)، در سطح کلان، قابلیت بررسی از منظر زبانشناسی شناختی را دارد و در سطح خردتر، چارچوب فضاهای ذهنی فوکونیر برای تفسیر آن کارآمد است.
نتیجه گیری: محقق به این نتیجه رسید که هدف هر نویسنده یا گوینده تحت تاثیر قراردادن مخاطب از طریق ارسال پیام خود به او است که سعی می کند آگاهانه یا ناآگاهانه دست به فضاسازی بزند؛ فضاهایی که حاصل کنارهم گذاری واژگان از طریق ساختارها و فضاسازها هستند. این تحقیق برای بررسی بقیه گفتمان ها نکات مهم و ارزشمندی دارد که می تواند بوسیله دیگر محققین مورد استفاده قرار گیرد. یکی از زمینه های کاربردی تاثیر دعا بر سلامت روان، پیشگیری و درمان اضطراب است.