1
دانشجوی دکتری، گروه فلسفه تعلیم و تربیت، واحد علوم و تحقیقات، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران.
2
استادیار، واحد تهران مرکز، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران
3
دانشیار، گروه علوم تربیتی، دانشگاه علوم انتظامی امین، تهران، ایران.
چکیده
تربیت به مفهوم رشد تدریجی استعدادهای فطری و درونی،و عرفان در تعریف عام خود به معنای معرفت نسبت به باریتعالی است، ملاصدرا عارفی است که در عرفان اسلامی جایگاه والایی دارد، از این رو می توان از نظریات وی در تربیت، مخصوصا عرفان عملی بهره جست. عرفان عملی ملاصدرا دارای دو رکن معرفت و تهذیب نفس می باشد،از دیدگاه ملاصدرا،معرفت به حقایق اشیاء که تعریف حکمت و فلسفه را بدان معطوف نموده با معرفت خداوند تحقق می یابد، وی قرب الهی و تشبه به خداوند را غایت حکمت می داند، و برای نیل به این کمال نهایی راهی جز عمل به دستور شریعت قائل نیست، از این رو تزکیه نفس راهکار بنیادی در عرفان عملی ملاصدراست که از طریق ریاضات شرعی به ملکه عدالت ختم می شود، و در نهایت دو هدف ویژه تربیتی عرفان عملی او که شامل: ((حریت)) و ((تحقق هیئت استعلایی نفس بر بدن)) است محقق می گردد.
