محور آیه  37 سوره بقره، بیان دریافت کلماتی از جانب پروردگار، توسط حضرت آدم علیه السلام، برای جبرانِ خسارتِ خسرانِ ناشی از لغزش در پی اِزلال شیطان و هبوط به زمین است. برای تحلیل معنایی و محتوایی و فهم کلام الهی در آیه مذکور، باید به معنا و مفهوم واژگان کلیدی آیه، سیاق آن و آیات قبل، بعد و حتی صدر و ذیل آن توجه داشت. چون معنا شناسی بر اساس نسبت های بینامتنی، واژگان مرتبط را تحلیل می‏کند. لذا در آن، مقصود، بیان یک معنای محصل خاص نیست؛ بلکه کشف نوعی ارتباط شبکه‏ای واژگانی، نسبت به یکدیگر است. نوشتار حاضر با بیان توصیفی – تحلیلی و روش کتابخانه ای انجام گرفته است و از آن‏جا‏که در میدان معنایی، واژه‏هایی هستند که با یکدیگر ارتباط معنا شناختی دارند و با هم به ذهن تداعی می‏کنند، یا ممکن است با هم به کار رفته‏باشند، یا به جای یکدیگر استعمال شوند و در روابط هم‏نشینی و جانشینی با هم به‏کار برده‏شوند؛ پس از معناشناسی کلمات الهی و تلقّی آن در نظام معنایی قرآن و علوم اسلامی، می‏کوشد تا به بررسی و تحلیل درباره تعلیم اسماء به حضرت آدم علیه‏السلام و فرق آن با تلقّی کلمات الهی و گستره آن با توجه به دیدگاه برخی از مفسّران فریقین بپردازد. و با ژرف‏کاوی، ضمن اشاره به جایگاه والای پیامبر‏اکرم صلّ‏الله‏علیه‏و‏آله‏و‏سلّم و اهل‏بیت معصومین علیهم‏السلام در این آیه شریفه، درصدد پاسخگویی به برخی از شبهات پیش‏رو و ارائه‏ی نظر برگزیده است.