اهداف: بسیاری از منابع، روزه‌داری را به‌عنوان یکی از عوامل محرک القای خشکی چشم معرفی می‌کنند. هدف این مطالعه، بررسی تاثیر احتمالی روزه‌داری در بروز خشکی چشم با استفاده از مستندات و مطالعات انجام‌شده در مورد تغییر محتوای پروتئینی اشک افراد روزه‌دار، دیابتی، سیگاری و مبتلایان به خشکی چشم بود.
اطلاعات و روش‌ها: در این مطالعه مروری سیستماتیک، برای استخراج داده‌ها، از روش اسنادی- استنتاجی، (بررسی پایگاه‌های اطلاعاتی و استخراج داده‌ها از تحقیقات منتخب و هماهنگ با معیار ورود تعریف‌شده) استفاده شد و در نهایت، ۶ سند به‌عنوان اسناد مرجع برای استخراج داده معرفی شد.
یافته‌ها: در مطالعات گروه تحقیقاتی گروس پروتئین‌های شاخص اشک چشم در افراد مستعد به خشکی چشم (افراد دیابتی و افراد سیگاری) نسبت به افراد سالم تغییر معنی‌داری را نشان نداد. در حالی که در مطالعه سریری پروتئین‌های شاخص و به‌طور ویژه لیزوزیم و لاکتوفرین در اشک چشم روزه‌داران کاهش یافت. در گروه تحقیقاتی سریری حضور دو پیک اضافی در الگوی کروماتوگرام افراد روزه‌دار به چشم می‌خورد، ولی چنین افزایشی در الگوی الکتروفورز گزارش نشد. مطالعه گروه تحقیقاتی کریم‌اوغلو نیز نشان داد که تغییر در الگوی آب دریافتی می‌تواند سبب کاهش موقت میزان ترشح اشک در روزه‌داران شده باشد.
نتیجه‌گیری: علی‌رغم تفاوت‌های اندک در محتوای پروتئینی اشک چشم روزه‌داران، گروه کنترل و افراد مستعد به خشکی چشم، احتمالاً تفاوت در محتوای پروتئینی اشک افراد روزه‌دار و سالم، نمی‌تواند عاملی برای القای پایدار خشکی چشم در افراد روزه‌دار باشد و احساس خشکی در چشم در ایام روزه‌داری مربوط به کاهش موقت آب بدن است.