استادیار، گروه علوم قرآن و حدیث، دانشکده الهیات، دانشگاه حکیم سبزواری، سبزوار، ایران
چکیده
هدف: رنج و شرایط بحرانی جزو لاینفک زندگی انسان است و نوع مواجهه با آن و مدیریتش، تأثیر مستقیمی بر سلامت معنوی و دیگر ابعاد سلامت انسان دارد. پژوهش حاضر به دنبال این است که در مواجهه با رنج چه تعاملِ فعالی باید با خداوند داشت؟ و رابطه هر یک از این تعاملها با سلامت معنوی چگونه است؟ مواد و روشها: تحقیق حاضر به صورت توصیفی ـ تحلیلی انجام شده است که گردآوری داده ها با روش اسنادی و استفاده از منابع کتابخانه ای و تحلیل داده ها، با روش کیفی )تحلیل تفسیری و منطقی( انجام گرفت. یافته ها: یافته های پژوهش حاکی از آن است که نوع مواجهه با شرایط بحرانی در تضعیف و تقویت سلامت معنوی نقش به سزایی دارد. افرادی که از سلامت معنوی و به تبع آن، سلامت روانی، اجتماعی و جسمانی برخوردارند، نه تنها در بحران ها ارتباط خود با خداوند را حفظ کنند بلکه ضمن برقراری تعاملی سازنده با او، این ارتباط را تعمیق میبخشند؛ برخی از مهمترین تعامل های فعال در مواجهه با رنج عبارتند از: صبر، استقامت توأم با طلب آمرزش، تضرّع، دعا، تلاش برای معناداری رنج، اعتقاد به کفایتِ خداوند در بحرانها، اعتقاد به وجوب امتحان توأم با رنج، داشتن حسِ امیدواری و صدقه دادن. نتیجه گیری: حفظ اصل ارتباط با خداوند و تعمیق آن در پرتو تعامل فعال با او در بحرانها، بهترین نسخه برای برون رفت از شرایط بحرانی با حفظ و ارتقای سلامت معنوی است. کاربست انواع تعامل سازنده، سلامت معنوی شخص مبتلا به رنج را برای وصول به حیات طیبه قرآنی تقویت میکند و حیات طیبه همان سلامت کامل با حاکمیت و محوریت سلامت معنوی است.
