هدف:پژوهش حاضر با هدف نشان دادن نقش قرآن در بهبود بیماری‌های روحی و جسمی، شفابخشی قرآن را از نگاه عقل،‌ آیات و روایات و نیز شواهد تجربی و یافته‌های پزشکی بحث و ارزیابی کرده است. تأکید بیشتر تحقیق بر اثبات امکان شفابخشی قرآن برای بیماری‌های جسمی است.
روش: این تحقیق با استفاده از روش توصیفی تحلیلی، نخست «آیات شفا» را در قرآن و دیدگاه مفسران بررسی کرده و سپس به بحث و تحلیل روایات و شواهد تجربی و یافته‌های پزشکی درباره شفابخشی بیماری‌های جسمی پرداخته است.
یافته ها: شفابخشی قرآن هم برای روح و هم برای جسم انسان قابل‌اثبات است؛ اما این، به معنای کنار گذاشتن اسباب مادی و درمان‌های طبی نیست، بلکه برای درمان بیماری‌ها باید هم از اسباب ظاهری کمک گرفت و هم به اسباب معنوی و دعا و قرآن تمسک جست. در شفابخشی قرآن، ایمان به خدا و آموزه‌های وحیانی و نیز اعتقاد به شفابخش بودن قرآن، نقش دارد؛ بنابراین، شفا یابی جسمی به‌صورت خارق‌العاده، امری همگانی نیست که عموم مردم به‌آسانی به آن دست یابند؛ البته تأثیرگذاری قرآن در حد آرامش و تسکین دردها، برای عموم مردم ممکن است.
نتیجه گیری: رسالت اصلی قرآن هدایت بشر و درمان بیماری‌های اعتقادی و اخلاقی اوست؛‌ اما شفابخشی قرآن نسبت به بیماری‌های جسمی نیز ازنظر عقلی‌ ممکن بوده و ازنظر نقلی، برخی آیات قرآن و روایات بر آن دلالت دارند و نیز تجربه‌های مؤمنان از صحت آن حکایت دارد و آزمایش‌های بالینی پزشکی در مواردی، تأثیرگذاری آن را بر آرامش و تسکین دردها تأیید کرده است