خانه‌داری به‌عنوان یکی از نقش‌های بنیادین زنان در نظام خانواده، همواره محل مناقشه‌ای میان نگرش‌های سنتی و مدرن در مباحث اجتماعی و فرهنگی بوده است. در بسیاری از جوامع، کاهش ارزش اجتماعی این نقش منجر به تضعیف انگیزه و احساس رضایت زنان از انجام وظایف خانه‌داری شده است. این پژوهش با هدف تحلیل رویکردهای اسلامی در تقویت نگرش مثبت زنان نسبت به خانه‌داری انجام شده و تلاش دارد با بهره‌گیری از منابع اسلامی و رویکردهای روان‌شناختی، راهکارهایی سازنده در این زمینه ارائه دهد. روش تحقیق در این مطالعه کیفی و مبتنی بر تحلیل اسنادی است. داده‌ها از طریق مطالعه منابع کتابخانه‌ای، متون دینی (قرآن و روایات)، و بررسی پژوهش‌های پیشین گردآوری شده و با روش تحلیل مضمون دسته‌بندی و تفسیر گردیده‌اند.

یافته‌های پژوهش در سه رویکرد شناختی، عاطفی و رفتاری تنظیم شده است. در بُعد شناختی، بر توجیه‌های دینی، پاداش‌های اخروی، رشد معنوی و الگوهای اسلامی تأکید شده است. در بعد عاطفی، روش‌هایی مانند تقویت حس ارزشمندی، ایجاد امنیت روانی، و قدردانی از تلاش‌های زنان، جهت بهبود نگرش مورد بررسی قرار گرفته‌اند. همچنین، در رویکرد رفتاری، تمرین عملی، تقسیم مسئولیت‌ها و مشارکت مردان به‌عنوان عوامل مؤثر شناسایی شده‌اند. نتیجه نهایی حاکی از آن است که با استفاده‌ی تلفیقی از این رویکردها و در پرتو تعالیم اسلامی، می‌توان زمینه ارتقاء نگرش مثبت به خانه‌داری را فراهم ساخت و آن را به نقشی معنوی، هویتی و رشدیافته در هویت زن مسلمان تبدیل نمود.