زمینه وهدف: پدیده از خودبیگانگی، به‌عنوان نوعی گسست روان‌شناختی، اجتماعی و هستی‌شناختی، از چالش‌های بنیادین انسان معاصر در بستر مدرنیته به‌شمار می‌رود.

روش ها: این پژوهش نظری با رویکردی میان‌رشته‌ای، به تحلیل علل، پیامدها و راهکارهای درمانی از خودبیگانگی پرداخته و تلاش کرده است با تلفیق دیدگاه‌های روان‌شناسی، جامعه‌شناسی، عرفان اسلامی و آموزه‌های قرآنی، الگویی مفهومی برای بازسازی هویت انسانی ارائه دهد.

یافته ها: یافته‌ها نشان می‌دهد که از خودبیگانگی، حاصل غفلت از فطرت الهی، تعقیب غایات انحرافی، فروپاشی نهادهای تربیتی و سلطه نگاه ابزاری به انسان است. این وضعیت، پیامدهایی چون خلأ معنا، اضطراب، بی‌هویتی، انزوا و فروپاشی اخلاقی را در پی دارد. در مقابل، آموزه‌های قرآنی با تأکید بر ذکر، عبادت، تزکیه، و بازگشت به فطرت، ظرفیت بالایی برای احیای معنا و هویت دارند.

نتیجه: مقاله حاضر، با ارائه مدلی مفهومی، زمینه را برای طراحی مداخلات تربیتی، روان‌شناختی و فرهنگی در راستای بازسازی هویت فطری انسان فراهم می‌سازد.