سابقه و هدف:این پژوهش با هدف مقایسه اثربخشی مدل چند مرحله‌ای روان‌درمانی اسلامی و خانواده درمانی سیستمی بر سلامت روان و اختلال پس از سانحه در فرزندان طلاق انجام شد.

مواد و روش‌ها: این مطالعه نیمه‌تجربی با طرح پیش‌آزمون-پس‌آزمون با گروه‌کنترل بود. جامعه آماری شامل تمامی فرزندان طلاق شهر اصفهان بهمراه یکی از والدین آ‌ن‌ها در سال 1404-1403 بود. از میان آن‌ها 51 کودک و یکی از والدین،به روش نمونه‌گیری هدفمند انتخاب و به صورت تصادفی در دوگروه مداخله و یک‌گواه جایگزین شدند. برای جمع‌آوری داده‌ها از پرسشنامه سلامت عمومی و پرسشنامه اختلال پس ازسانحه استفاده شد.جلسات مداخلۀچند مرحله‌ای روان‌درمانی اسلامی و مداخلۀ خانواده درمانی سیستمی در 7 جلسه،به مدت90 دقیقه‌،هر هفته یک جلسه به‌صورت گروهی دریافت کردند. برای تحلیل داده‌های پژوهش از تحلیل‌کوواریانس چندمتغیره، واریانس و آزمون تی استفاده شد.

یافته‌ها:نتایج حاکی از آن بود بین گروه مداخلۀ مرحله‌ای روان درمانی اسلامی، گروه مداخلۀ خانواده درمانی سیستمی و گروه کنترل در پس‌آزمون متغیّر سلامت روان (001/0 P<، 74/12 F=) اختلال پس از سانحه (000/0 P< 38/21 F=) تفاوت معنیداری وجود دارد.مقایسۀ دو رویکرد درمانی نشان داد که گروه مداخله مرحله‌ای روان درمانی اسلامی بر متغیّر سلامت روان با تفاوت میانگین (98/3) و گروه خانواده درمانی سیستمی بر متغیر اختلال پس از سانحه با تفاوت میانگین (18/22-) تأثیر بیشتری دارد.

نتیجه‌گیری: به‌کارگیری مداخلۀ مرحله‌ای روان‌درمانی اسلامی و خانواده‌درمانی سیستمی در برنامه‌های حمایت روان‌شناختی کودکان طلاق می‌تواند با تقویت سلامت روان و کاهش پیامدهای ناشی از اختلال پس از سانحه، زمینه بهبود هیجانی و ارتقای بهزیستی پایدار آنان را فراهم سازد.