هدف: با شیوع کرونا و تأکید بر قرنطینه، شاهد بازگشت به خانه و پدیده‌ی «خانه‌نشینی ناگزیر» هستیم که این ‏موضوع از ابعاد مختلف قابل تحلیل و بررسی است. آنچه در این پژوهش به دنبال آن بودیم، بررسی ‏کیفیت زندگی زنان متأهل تهرانی در شرایط شیوع ویروس کرونا به‌ واسطۀ عوامل اجتماعی مختلفی چون ‏حمایت اجتماعی، گرانباری نقش‌های خانوادگی، رضایت زناشویی و بهره‌مندی از فضای مجازی بود.
مواد و روش ها: در این تحقیق نیز از روش پیمایش استفاده می شود و همچنین ابزار گردآوری داده ها در این تحقیق پرسشنامه است.
یافته ها: یافته‌های مندرج در جدول (3) حاکی از آن هستند که بین رضایت از ازدواج و تمامی ابعاد کیفیت زندگی ‏رابطه معنادار وجود دارد. به عبارت دیگر با افزایش رضایت از ازدواج سلامت جسمانی، سلامت روانی، ‏روابط اجتماعی، سلامت محیطی و در نهایت کیفیت زندگی زنان متأهل افزایش می‌یابد. شدت این ‏همبستگی در شاخص سلامت جسمانی و سلامت روانی ضعیف (181/0 و 229/0 ) و در روابط اجتماعی ‏و سلامت محیطی (521/0 و 459/0) متوسط است. همچنین در کیفیت زندگی نیز شدت همبستگی ‏‏(515/0) و در سطحی متوسطی است؛
نتیجه گیری: بنابراین این فرضیه که رضایت از ازدواج و کیفیت زندگی رابطه ‏معناداری دارند و با افزایش رضایت از ازدواج زنان متاهل کیفیت زندگی آنها نیز بهبود می یابد، تأیید ‏می‌شود.‏