قلب در متون دینی، یکی از مفاهیم بنیادینی است. فهم صحیح آن می‌تواند درک ما را از رابطه میان عقل، هیجان، سلامت و بیماری ژرف‌تر سازد. در قرآن کارکردهایی چون تعقل و هیجان به قلب نسبت داده شده که امروزه غالباً به مغز نسبت داده می‌شود. با وجود اهمیت قلب در منابع اسلامی درباره چیستی و ماهیت آن اختلاف نظرهای زیادی وجود دارد. هدف این پژوهش، اثبات این فرضیه است که مراد از «قلب» در قرآن، همان قلب صنوبری است که از توانمندی‌های شناختی و هیجانی برخوردار است. این مطالعه با رویکرد تحلیلی ـ توصیفی است که با استناد به آیات قرآن، قرائن روایی و یافته‌های نوین علمی در حوزه علوم اعصاب، مفهوم قلب را مورد بررسی و تحلیل قرار داده است. نتایج این پژوهش نشان می‌دهد که قلب در منظومه معرفتی اسلام و علوم اعصاب نوین، دارای نقشی فراتر از صرفا پمپاژ خون شناخته می‌شود. آیات به‌ویژه آیه ۴۶ سوره حج و قرائن روایی نشان می‌دهند که قلب صنوبری دارای کارکردی شناختی و عاطفی نیز می‌باشد. یافته‌های نوین علمی نیز با اشاره به وجود شبکه عصبی مستقل در قلب، ترشح برخی هورمون‌ها و تعامل پیچیده آن با مغز، این کارکردهای شناختی و هیجانی را تأیید می‌کنند. بر پایه شواهد دینی و علمی، می‌توان قلب صنوبری را به‌عنوان بستر تحقق تجربه‌های شناختی و هیجانی در نظر گرفت. نتایج این پژوهش، زمینه‌ بازنگری در مفاهیم دینی مرتبط با قلب را فراهم ساخته و افق‌های نوینی در حوزه روان‌شناسی اسلامی و آسیب‌شناسی روانی مبتنی بر آموزه‌های وحیانی می‌گشاید